De geur van de zee
Een patiënt vroeg me:
“Anneke, heb je ook een geur die naar de zee ruikt?”
Die vraag raakte me diep.
Niet omdat het een gemakkelijke vraag was, maar juist omdat er zóveel in zat.
Het verlangen.
Het al weken in een ziekenhuis zijn.
De pijn, het leed waar mensen doorheen gaan.
Weken van vrees en hoop, soms tegelijk.
Ver weg zijn van het vaderland, van de plek waar je thuishoort.
Van degenen die je lief en dierbaar zijn.
Waar ruikt de zee eigenlijk naar?
Niet per se naar iets “lekkers”.
Misschien naar wier.
Naar zout.
Naar wind.
Naar ruimte.
Naar herinnering.
De geur van de zee is voor mij geen parfumgeur.
Het is een gevoel.
Een ademhaling die dieper wordt.
Een plek waar je even mag zijn wie je bent.
Een verlangen naar thuis zijn – of soms naar het thuis dat je kwijt bent.
Ik ben gaan zoeken.
Niet naar de perfecte zeegeur, maar naar iets dat raakt aan dat gevoel.
Ik nam een aantal olieblends mee waarvan ik dacht:
dit zou de zee kunnen benaderen.
En toen was daar die ene geur.
Niet zoetsappig.
Niet mooi gemaakt.
Maar rauwer. Dieper.
Een geur die iets deed.
Voor deze patiënt was het de geur van de zee.
De geur van thuis komen.
En daar, op dat moment, werd het stil.
Geen grote woorden nodig.
Alleen aanwezigheid.
Soms is zorg niets anders dan dit:
luisteren naar een vraag,
durven zoeken,
en ruimte maken voor wat geraakt wil worden.
