Geur die woorden overstijgt

Er kwam een grote grijns op haar gezicht toen ik in de deuropening verscheen.
Zo’n grijns die je niet vergeet.

“Ik heb de hele nacht heerlijk geslapen,” zei ze.
“Ik werd pas wakker toen ze me kwamen vragen wat ik wilde ontbijten.”

Vijf weken verblijft ze al in het ziekenhuis.
Vijf weken leven binnen vier muren.
Er is veel gebeurd: verlies, onzekerheid, pijn. Dingen waarvoor soms geen woorden bestaan. Dingen die je wel voelt, diep vanbinnen, maar die zich niet laten uitleggen.

Een paar dagen eerder hadden we samen een geurstick gemaakt. We namen de tijd. Ik liet haar verschillende geuren ruiken en ze voelde zorgvuldig wat bij haar paste. Wat rust gaf. Wat haar adem weer iets dieper liet gaan.
Ze vertelde me hoe opgesloten ze zich voelde in haar kamer. Hoe de dagen soms eindeloos konden zijn.

Soms schieten woorden tekort.
Maar geur… geur spreekt een andere taal.

Geur raakt verlangens aan, herinneringen, emoties. Het maakt contact op een plek waar geen uitleg nodig is. Het is persoonlijk. Zacht. Eerlijk.
Het brengt geen genezing voor dat waarvoor je in het ziekenhuis ligt, maar het brengt heling op een andere laag. Een laag die ertoe doet.

Geur doet iets met veerkracht.
Het geeft licht aan een dag die zwaar voelt.
Het maakt dat iemand zich gezien voelt.
Het geeft moed om weer een volgende stap te zetten.

Toen ik haar zag stralen in de deuropening, wist ik het weer.
Ik ben dankbaar dat ik dit mag doen. Dat ik, te midden van medische zorg en behandelingen, iets mag bijdragen wat raakt aan mens-zijn. Aan hoop. Aan troost.

Dit is hoe ik de ander tot zegen wil zijn.